بسم الله الرحمن الرحیم

 سلام

  ۱۷ ربیع الاول سالروز ولادت نبی مکرم اسلام حضرت محمد مصطفی

 (سلام الله علیه) و امام صادق (علیه السلام ) را به همه شمادوستان عزیزم

 تبریک میگم. 

  زمین و آسمان «مكه‏» آن شب نور باران بود و موج عطر گل در پرنیان باد مى‏پیچید،

امید زندگى در جان موجودات مى‏جوشید هوا آغشته با عطر شفا بخش بهاران بود.

شبى مرموز و رؤیایى به شهر«مكه‏» مهد پاكجانان، دختر مهتاب مى‏خندید. شبانگه

ساحت «ام القرى‏» در خواب مى‏خندید، ز باغ آسمان نیلگون صاف و مهتابى دمادم

بس ستاره مى‏شكفت و آسمان پولك نشان مى‏شد صداى حمد و تهلیل شباویزان

خوش آهنگ به سوى كهكشان مى‏شد.

دل سیاره‏ها در آسمان حال تپیدن داشت و دست باغبان آفرینش در چنان حالت

سر«گل آفریدن‏» داشت.

خانه«ام القرى‏» در انتظار رویدادى بود شب جهل و ستمكارى به امید طلوع  بامدادى

بود. سراسر دستگاه آفرینش اضطرابى داشت و نبض كائنات از انتظارى دمبدم مى‏زد

كه:

امشب، نیمه شب خورشید مى‏تابد ز شرق آفرینش، اختر امید مى‏تابد.

در آن حال «آمنه‏» در عالم سرگشتگى مى‏دید: به بام خانه‏اش بس آبشار نور مى‏بارد

و هر دم یك ستاره در سرایش میچكد، رنگین و نورانى و زین قدرت نماییها نصیب او

شگفتى بود و حیرانى.

در آن دم مرغكى را دید با پرهاى یاقوتى و منقارى زمرد فام كه سویش پر كشید از بام

و در صحن سرا پر زد و پرهاى پرندین را به پهلوى زن درد آشنا سایید، بناگه درد او آرام

شد، آرام به كوته لحظه‏اى گرداند سر را «آمنه‏» با هاله امید تنش نیرو گرفت و در

دلش نور خدا تابید چو دید آن حاصل كون و مكان و لطف سرمد را دو چشمش برق زد

تا دید رخشان چهر«احمد(ص)» را شنید از هر كران عطر دلاویز محمد را. سپس

بشنید این گفتار وحى آمیز:

الا،اى «آمنه‏» اى مادر پیغمبر خاتم! سرایت خانه توحید ما باد و مشید باد سعادت

همره جان تو و جان «محمد» باد.

-

 بدو بخشیده‏ایم اى «آمنه‏» اى مادر تقوى! صداى دلكش «داوود» و حب «دانیال‏» و

عصمت «یحیی».

-  به فرزند تو بخشیدیم:كردار«خلیل‏» و قول «اسماعیل‏» و حسن چهره «یوسف‏»

شكیب «موسى عمران‏» و زهد و عفت «عیسی».

 - بدو دادیم:خلق «آدم‏» و نیروى «نوح‏» و طاعت «یونس‏» وقار و صولت «الیاس‏» و

صبر بى‏ حد «ایوب‏» بود فرزند تو یكتا بود دلبند تو محبوب سراسر پاك سرا پا خوب.

دو گوش «آمنه‏» بر وحى ذات پاك سرمد بود، دو چشم «آمنه‏» در چشم رخشان

«محمد» بود كه ناگه دید روى دخترانى آسمانى را به دست این یكى ابریق سیمین در

كف آن دیگرى طشت زمرد بود دگر حورى، پرندى چون گل مهتاب در كف داشت،

«محمد» را چو مروارید غلتان شستشو دادند به نام پاك یزدان بوسه‏ها بر روى او

دادند. سپس از آستین كردند بیرون «دست قدرت‏» را زدند از سوى درگاه خداوندى

میان شانه‏هاى حضرتش «مُهر نبوت‏» را سپس در پرنیانى نقره ‏گون، آرام پیچیدند و

زآنجا «آسمانى دختران‏» بر«عرش‏» كوچیدند.

همان شب قصه ‏پردازان ایرانى خبر دادند: كه آمد تك سوارى در«مدائن‏» سوى

«نوشروان‏» و گفت: اى پادشه «آتشكده آذرگشسب‏» ما كه صدها سال روشن بود

هم امشب ناگهان خاموش شد، خاموش به «یثرب‏» یك «یهودى‏» بر فراز قله‏اى فریاد

را سر داد:

 كه امشب اخترى تابنده پیدا شد و این نجم درخشان اختر فرزند«عبد الله‏» نوین

پیغمبر پاك خداوندست و انسانى كرامندست.

یكى مرد عرب اما بیابانگرد و صحرائى قدم بگذاشت در«ام القرى‏» وین شعر خوش

برخواند:

كه اى یاران مگر دیشب به خواب مرگ پیوستید؟

چه كس دید از شما آن روشنان آسمانى را؟

كه دید از «مكیان‏» آن ماهتاب پرنیانى را؟

زمین و آسمان «مكه‏» دیشب نور باران بود

هوا آغشته با عطر شفابخش بهاران بود

بیابان بود و تنهائى و من دیدم

كه از هر سو ستاره بر زمین ما فرود آمد

به چشم خویش دیدم: ماه را از جاى خود كندند

ز هر سو در بیابان عطر مشك و بوى عود آمد

بیابان بود و من، اما چه مهتاب دلارایى!

بیابان بود و من، اما چه اخترهاى زیبایى!

بیابان، رازها دارد ولى در شهر، آن اسرار، پیدا نیست

بیابان نقشها دارد كه در شهر آشكارا نیست  كجا بودید اى یاران؟

كه دیشب آسمانیها زمین «مكه‏» را كردند گلباران

ولى گل نه، ستاره بود جاى گل

زمین و آسمان «مكه‏» دیشب نور باران بود

هوا آغشته با عطر شفابخش بهاران بود.

به شعر آن عرب، مردم همه حالى عجب دیدند به آهنگ عرب این شعر را خواندند و رقصیدند:

كه اى یاران مگر دیشب به خواب مرگ پیوستید؟

چه كس دید از شما آن روشنان آسمانى را؟

كه دید از «مكیان‏» آن ماهتاب پرنیانى را؟

بیابان بود و تنهایى و من دیدم

كه از هر سو ستاره بر زمین ما فرود آمد

به چشم خویش دیدم ماه را از جاى خود كندند

ز هر سو در بیابان عطر مشك و بوى عود آمد

بیابان بود و من، اما چه مهتاب دلارایى!

بیابان بود و من، اما چه اخترهاى زیبایى!

بیابان رازها دارد، بیابان، نقشها دارد

كه در شهر آشكارا نیست كجا بودید اى یاران؟

كه دیشب آسمانیها زمین «مكه‏» را كردند

گلباران ولى گل نه، ستاره بود جاى گل

زمین و آسمان «مكه‏» دیشب نور باران بود

هوا آغشته با عطر شفا بخش بهاران بود.

روانت شادمان بادا! كجایى اى عرب، اى ساربان پیر صحرایى؟! كجایى اى بیابانگرد روشن راى بطحایى؟!

كه اینك بر فراز چرخ، بینى نام «احمد» را

و در هر موج بینى اوج گلبانگ «محمد» را

«محمد» زنده و جاوید خواهد ماند

«محمد» تا ابد تابنده چون خورشید خواهد ماند

جهانى نیك مى‏داند كه نامى همچو نام پاك پیغمبر مؤید نیست

و مردى زیر این سبز آسمان همتاى «احمد» نیست

"مهدى سهیلى"

 

میلاد امام  صادق(ع) مبارک         امام جعفر صادق (ع) در پگاه روز جمعه یا دوشنبه هفدهم ربیع الاول سال ۸۰ هجری، معروف به سال قحطی، در مدینه دیده به جهان گشود. ● زندگینامه امام جعفر صادق(ع)   امام جعفر صادق (ع) در پگاه روز جمعه یا دوشنبه هفدهم ربیع الاول سال ۸۰  هجری، معروف به سال قحطی، در مدینه دیده به جهان گشود. اما بنا به گفته  شیخ مفید و كلینی، ولادت آن حضرت در سال ۸۳ هجری اتفاق افتاده است.  لكن ابن طلحه روایت نخست را صحیح ‏تر می‏داند و ابن خشاب نیز در این باره  گوید: چنان كه ذراع برای ما نقل كرده، روایت نخست، سال ۸۰ هجری، صحیح  است. وفات آن امام (ع) در دوشنبه روزی از ماه شوال و بنا به نوشته مؤلف  جنات الخلود در ۲۵ شوال و به روایتی نیمه ماه رجب سال ۱۴۸ هجری روی  داده است. با این حساب می‏توان عمر آن حضرت را ۶۸ یا ۶۵ سال گفت كه از  این مقدار ۱۲ سال و چند روزی و یا ۱۵ سال با جدش امام زین العابدین (ع)   معاصر بوده و ۱۹ سال با پدرش و ۳۴ سال پس از پدرش زیسته است كه  همین مدت، دوران خلافت و امامت آن حضرت به شمار می‏آید و نیز بقیه  مدتی است كه سلطنت هشام بن عبد الملك، و خلافت ولید بن یزید بن عبد  الملك و یزید بن ولید عبد الملك، ملقب به ناقص، ابراهیم بن ولید و مروان بن  محمد ادامه داشته است. كنیه مادر امام (ع) را ام فروه گفته ‏اند. برخی نیز كنیه او را ام القاسم نوشته  و اسم او را قریبه یا فاطمه ذكر كرده‏اند. كنیه آن حضرت ابو عبد الله بوده است و این كنیه از دیگر كنیه ‏های وی  معروف‏تر و مشهورتر است. محمد بن طلحه گوید: برخی كنیه آن حضرت را ابو  اسماعیل دانسته ‏اند. ابن شهر آشوب نیز در كتاب مناقب می‏گوید: آن حضرت  مكنی به ابو عبد الله و ابو اسماعیل و كنیه خاص وی ابو موسی بوده است.   ● لقب امام صادق (ع) آن حضرت القاب چندی داشت كه مشهورترین آنها صادق، صابر، فاضل و طاهر  بود. از آنجا كه وی در بیان و گفتار راستگو بود، او را صادق خواندند. ● فضایل امام جعفر صادق (ع) مناقب آن حضرت بسیار است كه به اقتصار از آنها یاد می‏كنیم. فضایل امام  صادق بیش از آن است كه بتوان ذكر كرد. جمله ای از مالك بن انس امام  مشهور اهل سنت است كه: «بهتر از جعفر بن محمد، هیچ چشمی ندیده،  هیچ گوشی نشنیده و در هیچ قلبی خطور نكرده است.» از ابوحنیفه نیز این  جمله مشهور است كه گفت: «ما رأیت افقه من جعفر بن محمد» یعنی: «از  جعفر بن محمد، فقیه تر ندیدم.» و اگر از زبان خود آن حضرت بشنویم ضریس  می گوید: امام صادق در این آیهٔ شریفهٔ: كل شیء هالك الا وجهه، یعنی:  «هر چیز فانی است جز وجه خدای متعال،» فرمود: «نحن الوجه الذی یوتی  الله منهم» یعنی «ماییم آیینه ای كه خداوند از آن آیینه شناخته می شود.»  بنابراین امام صادق (ع) فرموده است او آیینه ذات حق تعالی است.   شیخ مفید در ارشاد می‏نویسد: علومی كه از آن حضرت نقل كرده‏ اند به  اندازه ‏ای است كه ره توشه كاروانیان شد و نامش در همه جا انتشار یافت.  دانشمندان در بین ائمه (ع) بیشترین نقل ها را از امام صادق روایت كرده ‏اند.  هیچ یك از اهل آثار و راویان اخبار بدان اندازه كه از آن حضرت بهره برده ‏اند از  دیگران سود نبرده ‏اند. محدثان نام راویان موثق آن حضرت را جمع كرده ‏اند كه  شماره آنها، با صرف نظر از اختلاف در عقیده و گفتار، به چهار هزار نفر  می‏رسد.   بیشترین حجم روایات، احادیثی است كه از امام صادق (ع) نقل شده است،  اهمیت معارف منقول از جعفر بن محمد (ص) به میزانی است كه شیعه به  ایشان منسوب شده است: “شیعه جعفری”. كمتر مسئله دینی (اْعم از  اعتقادی، اخلاقی و فقهی) بدون رجوع به قول امام صادق (ع) قابل حل است.  كثرت روایات منقول از امام صادق (ع) به دو دلیل است:   یكی اینكه از دیگر ائمه عمر بیشتری نصیب ایشان شد و ایشان با شصت و  پنج سال عمر شیخ الائمه محسوب می شود (۱۴۸ – ۸۳ هجری) ، و دیگری  كه به مراتب مهمتر از اولی است، شرائط زمانی خاص حیات امام صادق (ع)  است. دوران امامت امام ششم مصادف با دوران ضعف مفرط امویان، انتقال  قدرت از امویان به عباسیان و آغاز خلافت عباسیان است. امام با حسن   استفاده از این فترت و ضعف قدرت سیاسی به بسط و اشاعه معارف دینی  همت می گمارد. گسترش زائد الوصف سرزمین اسلامی و مواجهه اسلام و  تشیع با افكار، ادیان، مذاهب و عقاید گوناگون اقتضای جهادی فرهنگی داشت  و امام صادق (ع) به بهترین وجهی به تبیین، تقویت و تعمیق “هویت مذهبی  تشیع” پرداخت. از عصر جعفری است كه شیعه در عرصه های گوناگون كلام،  اخلاق، فقه، تفسیر و… صاحب هویت مستقل می شود. عظمت علمی امام  صادق (ع) در حدی است كه ائمه مذاهب دیگر اسلامی از قبیل ابوحنیفه و  مالك خود را نیازمند به استفاده از جلسه درس او می یابند. مناظرات عالمانه  او با ارباب دیگر ادیان و عقاید نشانی از سعه صدر و وسعت دانش امام است.   اهمیت این جهاد فرهنگی امام صادق (ع) كمتر از قیام خونین سید الشهداء  (ع) نیست.     ● امام و فقه اسلامی   ـ فقه شیعه امامیه كه به فقه جعفری مشهور است منسوب به جعفر صادق  (ع) است. زیرا قسمت عمده احكام فقه اسلامی بر طبق مذهب شیعه  امامیه از آن حضرت است و آن اندازه كه از آن حضرت نقل شده است از هیچ  یك از (ائمه) اهل بیت علیهم السلام نقل نگردیده است. اصحاب حدیث  اسامی راویان ثقه كه از او روایت كرده اند به ۴۰۰۰ شخص بالغ دانسته اند.   ـ در نیمه اول قرن دوم هجری فقهای طراز اولی مانند ابوحنیفه و امام مالك بن  انس و اوزاعی و محدثان بزرگی مانند سفیان شوری و شعبه بن الحجاج و  سلیمان بن مهران اعمش ظهور كردند. در این دوره است كه فقه اسلامی به  معنی امروزی آن تولد یافته و روبه رشد نهاده است. و نیز آن دوره عصر  شكوفایی حدیث و ظهور مسائل و مباحث كلامی مهم در بصره و كوفه بوده  است.   ـ حضرت صادق (ع) در این دوره در محیط مدینه كه محل ظهور تابعین ومحدثان  و راویان و فقهای بزرگ بوده، بزرگ شد، اما منبع علم او در فقه نه «تابعیان» و  نه «محدثان» و نه «فقها» ی آن عصر بودند بلكه او تنها از یك طریق كه اعلاء و اوثق طرق بود نقل می كرد و آن همان از طریق پدرش امام محمد باقر (ع) و او  از پدرش علی بن الحسین (ع) و او از پدرش حسین بن علی (ع) و او از پدرش  علی بن ابیطالب (ع) و او هم از حضرت رسول (ص) بود و این ائمه بزرگوار در  مواردی كه روایتی از آباء طاهرین خود نداشته باشند خود منبع فیاض مستقیم  احكام الهی هستند.   ● آثار امام صادق (ع) غالب آثار امام (ع) به عادت معهود عصر، كتابت مستقیم خود ایشان نیست و  غالبا املای امام (ع) یا بازنوشت بعدی مجالس ایشان است. بعضی از آثار نیز  منصوب است و قطعی الصدور نیست. ۱- از آثار مكتوب امام صادق (ع) رساله به عبدالله نجاشی (غیر از نجاشی  رجالی) است. نجاشی صاحب رجال معتقد است كه تنها تصنیفی كه امام به  دست خود نوشته اند همین اثر است. ۲- رساله ای كه شیخ صدوق در خصال و به واسطه اعمش از حضرت روایت  كرده است شامل مباحث فقه و كلام . ۳- كتاب معروف به توحید مفضل، در مباحث خداشناسی و رد دهریه كه املاء  امام (ع) و كتاب مفضل بن عمر جعفی است. ۴- كتاب الاهلیلجه كه آن نیز روایت مفضل بن عمر است و همانند توحید  مفضل در خداشناسی و اثبات صانع است و تماما در بحارالانوار مندرج است. ۵- مصباح الشریعه و مفتاح الحقیقه كه منسوب به امام صادق (ع) و بعضی از  محققان شیعه از جمله مجلسی،‌ صاحب وسایل (حرعاملی) و صاحب ریاض   العلما، صدور آن را از ناحیه حضرت رد كرده اند. ۶- رساله ای از امام (ع) خطاب به اصحاب كه كلینی در اول روضه كافی به  سندش از اسماعیل بن جابر ابی عبدالله نقل كرده است. ۷- رساله ای در باب غنائم و وجوب خمس كه در تحف العقول مندرج است. ۸- بعضی رسائل كه جابربن حیان كوفی از امام (ع) نقل كرده است. ۹- كلمات القصار كه بعدها به آن نثرالدرد نام داده اند كه تماما در تحف العقول   آمده است. ۱۰- چندین فقره از وصایای حضرت خطاب به فرزندش امام موسی كاظم (ع)  سفیان شوری،‌ عبدالله بن جندب، ابی جعفر نعمان احول، عنوان بصری،‌ که در   حلیه الاولیاء و تحف العقول ثبت گردیده است. همچنین ادعیه امام صادق (علیه السلام) (الصحیفهٔ الصادقیهٔ و الصادصیهٔ  الجامعهٔ) : مجموعه ادعیه معتبره ای است که از دو امام بزرگوار پنجم و  ششم (علیهماالسلام) در کتب روایی شیعه وارد شده و دانشگاه امام صادق  (ع) آن را به مناسبت بیستمین سالگرد تاسیس دانشگاه همزمان با میلاد  مسعود نبی اکرم اسلام(ص) و امام جعفر صادق(ع) منتشر کرده است.     مأخذ اطلاعات فوق: دایره المعارف تشیع/ جلد دو

امیدورام زیارت مرقد مبارک و روضه رضوان این تکه بهشتی و   بقیع متبرک خانه مهربانان عالم قسمت همه شمابشه و ایضا بنده          التماس دعا